,, KWK PIAST 81’’ –
PAMIĘĆ, KTÓRA NIE ZAMILKŁA - PAMIĘTAMY NIE ZAPOMNIMY’
PAMIĘĆ, KTÓRA NIE ZAMILKŁA - PAMIĘTAMY NIE ZAPOMNIMY’
PLENER MALARSKI – RSTK ,, GRUPA NA ZAMKU’’BUKOWINA TATRZŃSKA - 21.02- 28.02.2026
Są daty, które nie przemijają. Są wydarzenia, które nie poddają się upływowi czasu.
Trwają w pamięci ludzi, w historii regionu, w tożsamości całych pokoleń.
W 45. rocznicę tamtych wydarzeń Regionalne Stowarzyszenie Twórców Kultury „Grupa na Zamku” z Oświęcimia podejmuje po raz czwarty w ciągu ostatnich dwudziestu lat dzieło szczególne – malarskie upamiętnienie strajku.
W 45. rocznicę tamtych wydarzeń Regionalne Stowarzyszenie Twórców Kultury „Grupa na Zamku” z Oświęcimia podejmuje po raz czwarty w ciągu ostatnich dwudziestu lat dzieło szczególne – malarskie upamiętnienie strajku.
Plener ,, KWK PIAST 81’’ – PAMIĘĆ, KTÓRA NIE ZAMILKŁA - PAMIĘTAMY NIE ZAPOMNIMY’’ nie jest jedynie wydarzeniem artystycznym. Jest formą hołdu. Zimowa sceneria, surowe piękno górskiego krajobrazu, cisza i skupienie – wszystko to buduje atmosferę zadumy. W tej przestrzeni powstają dzieła, które w grudniu zostaną zaprezentowane w kopalni „Piast”.
To wymowna symbolika. Sztuka oddaje głos miejscu, w którym historia została zapisana w ciemności podziemnych korytarzy.
To inicjatywa wyjątkowa, bo rodząca się z autentycznego doświadczenia. Wśród twórców są górnicy, ich żony, członkowie rodzin – ludzie zespoleni wspólną historią. Dla nich to nie odległa opowieść.
To inicjatywa wyjątkowa, bo rodząca się z autentycznego doświadczenia. Wśród twórców są górnicy, ich żony, członkowie rodzin – ludzie zespoleni wspólną historią. Dla nich to nie odległa opowieść.
To fragment własnego życia. Dlatego każde płótno niesie w sobie nie tylko obraz, ale i pamięć.
Obrazy będą powstawać przez cały rok. To pierwsza tak rozłożona w czasie inicjatywa – jakby artyści chcieli podkreślić, że pamięć nie jest jednorazowym gestem, lecz procesem. Strajk w Kopalni Węgla Kamiennego „Piast”, który spontanicznie wybuchł po ogłoszeniu stanu wojennego, był świadectwem odwagi i godności. Czternaście dni pod ziemią – w chłodzie, w niepewności, w ciszy przerywanej jedynie oddechem i odgłosem pracy serca – stało się symbolem niezłomności człowieka wobec przemocy systemu. Był to najdłuższy podziemny strajk w historii stanu wojennego. Akt sprzeciwu, który nie potrzebował wielkich słów, bo mówił czynem.
„Pamiętamy – Nie Zapomnimy” to deklaracja wspólnoty. To most między pokoleniami. To świadectwo, że ofiara, odwaga i solidarność nie zostały zapomniane. Że pamięć nie jest tylko obowiązkiem – jest wartością.
Bo naród, który pamięta, zachowuje swoją godność. A wspólnota, która potrafi oddać hołd swoim bohaterom, buduje przyszłość na fundamencie prawdy.
Nie zapominamy. I nie pozwolimy zapomnieć.
……………………………………………………………………………….
Najdłuższy w całym kraju strajk zakładowy w stanie wojennym trwał od 14 do 28 grudnia 1981 r. w kopalni Piast w Bieruniu ,, ….To jest po prostu strajk, który służy niejako podtrzymaniu ducha całego narodu.
Obrazy będą powstawać przez cały rok. To pierwsza tak rozłożona w czasie inicjatywa – jakby artyści chcieli podkreślić, że pamięć nie jest jednorazowym gestem, lecz procesem. Strajk w Kopalni Węgla Kamiennego „Piast”, który spontanicznie wybuchł po ogłoszeniu stanu wojennego, był świadectwem odwagi i godności. Czternaście dni pod ziemią – w chłodzie, w niepewności, w ciszy przerywanej jedynie oddechem i odgłosem pracy serca – stało się symbolem niezłomności człowieka wobec przemocy systemu. Był to najdłuższy podziemny strajk w historii stanu wojennego. Akt sprzeciwu, który nie potrzebował wielkich słów, bo mówił czynem.
„Pamiętamy – Nie Zapomnimy” to deklaracja wspólnoty. To most między pokoleniami. To świadectwo, że ofiara, odwaga i solidarność nie zostały zapomniane. Że pamięć nie jest tylko obowiązkiem – jest wartością.
Bo naród, który pamięta, zachowuje swoją godność. A wspólnota, która potrafi oddać hołd swoim bohaterom, buduje przyszłość na fundamencie prawdy.
Nie zapominamy. I nie pozwolimy zapomnieć.
……………………………………………………………………………….
Najdłuższy w całym kraju strajk zakładowy w stanie wojennym trwał od 14 do 28 grudnia 1981 r. w kopalni Piast w Bieruniu ,, ….To jest po prostu strajk, który służy niejako podtrzymaniu ducha całego narodu.
Władze Solidarności zgnieciono i to siłą, ale znaleźli się tacy którzy zgnieść się nie dadzą. To są właśnie górnicy z kopalni,, Piast ‘’ i na nich zwrócone są oczy całego narodu ….. ‘’ Strajk na „Piaście” był reakcją na wprowadzenie stanu wojennego w Polsce.
Był również sprzeciwem wobec zmilitaryzowania kopalni i likwidacji działalności wszystkich organizacji i stowarzyszeń funkcjonujących na terenie zakładu. W spontanicznym proteście uczestniczyło ponad 2 tysiące osób.
Górnicy żądali zniesienia stanu wojennego i uwolnienia działaczy kopalnianej Solidarności oraz z PRG Mysłowice. 28 grudnia o godz. 18 ostatni górnicy (z 1000 którzy wytrwali do końca) opuścili poziom 650 m, który przez dwa tygodnie był ich domem. Mimo zapewnień władzy o niewyciąganiu konsekwencji wobec strajkujących, wkrótce zatrzymano 18 uczestników protestu.
Jedenastu internowano, siedmiu zostało postawionych w stan oskarżenia. 12 maja 1982 przed sądem wojskowym w Katowicach zapadł wyrok w sprawie siedmiu górników strajkujących w "Piaście". Prokuratorzy wojskowi zażądali dla organizatorów strajku od 15 do 10 lat więzienia. Niespodziewanie przewodniczący składu sędziowskiego, kpt. Józef Medyk ogłasza wyrok: Wiesław Zawadzki, Andrzej Oczko, Zbigniew Bogacz, Andrzej Machalica, Wiesław Dudziński, Stanisław Paluch, Adam Urbańczyk zostali uniewinnieni!
PAMIĘTAMY NIE ZAPOMNIMY!!!
